W styczniowym numerze „Kultury” z 1950 r. ukazał się artykuł Mieczysława Grydzewskiego poświęcony działalności Oficyny, opublikowany pod pseudonimem Jan Zadeykański. Redaktor opisał w nim okoliczności powstania wydawnictwa, jego koncepcję oraz plany na przyszłość.

Oficyna Poetów i Malarzy jest próbą uratowania wydawnictw artystycznych na emigracji. Inicjatywę, którą wysunął i pokierował poeta Czesław Bednarczyk, poparło kilkunastu poetów i młodych malarzy wchodzących w skład popularnej „Grupy 49”. [...]

Tego rodzaju artystycznie opublikowana książeczka, z jednej strony umożliwiłaby kolejno poszczególnym poetom ukazanie swojej twórczości, z drugiej strony rozpowszechniłaby prace młodych malarzy, tym samym przyczyniając się do pogłębienia zainteresowań i kultury estetycznej na emigracji. Oficyna, jako zbiorowy wysiłek społeczny artystów, pragnie w ten sposób przełamać obojętność i brak zrozumienia dla zagadnień estetycznych.

Tego dnia gen. Władysław Anders przyjął wizytę Czesława Bednarczyka i Jana Olechowskiego, który wręczył generałowi swój zbiór poezji Chwila nocna, pierwszą książkę wydaną przez Oficynę. Tomik spotkał się z uznaniem Andersa. Olechowski i Bednarczyk opowiedzieli również o planach wydawniczych Oficyny i warunkach pracy literacko-artystycznej na obczyźnie. [„Orzeł Biały” 1950, R. X, nr 134]

Wystawa narodowa zorganizowana w celu podniesienia ducha Brytyjczyków po II wojnie światowej poprzez wyeksponowanie osiągnieć nauki i sztuki. Bednarczykowie wzięli w niej udział, podobnie jak Arthur Lazzam, który wówczas zapragnął wydać u nich swoje wiersze, jednak ze względu na brak środków, nie zrealizował wówczas swojego zamiaru, lecz dopiero blisko czterdzieści lat później.

Radiowy wywiad z Czesławem Bednarczykiem, zatytułowany A Polish Poet Prints Books on English Countryside, został nagrany 24 sierpnia 1952 r. w londyńskiej siedzibie Sekcji Polskiej Radia BBC, a wyemitowany 31 sierpnia. Bednarczykowie mieszkali, pracowali i drukowali wówczas w szpitalu Mabledon Park mieszczącym się w niewielkim miasteczku Tonbridge (hrabstwo Kent). Stąd, być może, użyte w tytule słowo „countryside” oznaczające po angielsku wieś.

Bednarczykowie otrzymali Nagrodę Polskich Oddziałów Wartowniczych przy armii amerykańskiej w Niemczech. Wśród laureatów znaleźli się Samuel Tyszkiewicz (pierwsza nagroda), Stanisław Gliwa, Franciszek Prochaska, Anatol Girs, Bohdan Gajewicz. Wręczenie nagród odbyło się w sali odczytowej Instytutu im. gen. Sikorskiego w Londynie. Uroczystość była połączona z wystawą prac Oficyny Florenckiej Samuela Tyszkiewicza. Przewodniczącym jury był Stanisław Stroński, ówczesny prezes Związku Pisarzy na Obczyźnie. Głos zabrali również Józef A. Teslar oraz Tymon Terlecki, który w swoim przemówieniu Polska piękna na obcej ziemi powiedział: „Przyznając jej to miejsce [drugie po Tyszkiewiczu – przyp. JW], chcieliśmy uwieńczyć wielki wysiłek tworzenia książki pięknej w kształcie i wartościowej w treści, wysiłek oparty na samouctwie dokonany w trudnych warunkach życia wychodźczego. Chcieliśmy dać niejako społeczne potwierdzenie ambicji, zapobiegliwości, pracowitości twórcy Oficyny Poetów i Malarzy Czesława Bednarczyka [...]. Wydawnictwa jego Oficyny mają swój własny charakter. Stosują prostą a szczęśliwą receptę, łącząc twórczość pisaną z twórczością plastyczną, utwory pisarzy i utwory plastyków, niekiedy związane ze sobą tematem, częściej tylko współistniejące w gościnnym objęciu jednej książki” [Dodatek Tygodniowy „Ostatnich Wiadomości” 1953, R. VI, nr 23].

W liście z 1 kwietnia Melchior Wańkowicz potwierdził, że otrzymał swoją książkę wydaną przez Oficynę Poetów i Malarzy. Chwalił pracę Bednarczyków: „… pragnę Panu wyrazić uczucie głębokiej wdzięczności za tak estetycznie, tak szybko i z takim pietyzmem dla próśb autora wydaną książkę. Jest światło przy wersetach, którego zwykle przy składaniu skąpią, słowa cudzoziemskie kursywą, odnośniki dobrze dobranym pismem, inicjały, strony szmucowe oddzielające części, dobrze postawione tytuły rozdziałów i przede wszystkim piękna czcionka”. W tymże liście narzekał na liczne błędy druku: „Szkoda, że tak dobre graficznie postawiona książka jest jak piękna twarz, którą szpeci ospa”.

20 czerwca 1959 r. Rada Rzeczypospolitej Polskiej wybrała Czesława Bednarczyka na członka Głównej Komisji Skarbu Narodowego RP. Pierwsze konstytuujące zebranie członków Głównej Komisji Skarbu Narodowego RP miało się odbyć 28.06.1959 r. (43, Eaton Place, Londyn) [z listu Antoniego Pająka, Prezesa Rady Ministrów i Ministra Skarbu, do Czesława Bednarczyka, z 22.06.1959 r.)

W drugą rocznicę śmierci Tadeusza Sułkowskiego odbyło się wręczenie pierwszej Nagrody literackiej im. T. Sułkowskiego ufundowanej przez Bednarczyków (30 funtów). Pierwszym laureatem był Marian Czuchnowski, potem Wacław Iwaniuk, Jan Leszcza, Adam Czerniawski, Jan Darowski, Jerzy Ficowski i Krzysztof Ćwikliński.

W organizacji konkursu doradzał Bednarczykom m.in. Wacław Iwaniuk, nie podając jednak żadnego kandydata do wyróżnienia. W liście z 30.03.1962 r. pisał: „Może rozpisać konkurs w „Wiadomościach” czy innym piśmie. Jest to rzecz jednostronna, ale zrobi przynajmniej zamieszanie, pobudzi poetów do pisania, będzie się o tym mówić. Potem ogłaszać wyniki. Na emigracji nie mamy właśnie tego rodzaju ruchu literackiego. Najwyżej mamy listy w „Wiadomościach”, to wszystko. Tylko nie dawać znów głosować czytelnikom. To kretyński pomysł, uprawiany przez Grydzewskiego. Czytelnikom powinno się rzeczy narzucać, a nie pozwalać opiniować”.

Bednarczykowie zwrócili się również do Mariana Pankowskiego z prośbą o wytypowanie poety, który powinien zostać nagrodzony. Pankowski wskazał Czuchnowskiego, tak uzasadniając swój wybór: „Jest takim samym nieliczącym się z opinią samotnikiem, jakim był śp. Sułkowski. Nikt się nim nie zajmuje, bo dla młodych już za stary, starzy zaś mają swoich Wierzyńskich... Wydaje mi się, że uhonorowanie Czuchnowskiego byłoby gestem niekonformistycznym, przydzielenie zaś nagrody komuś z „paczki” mogłoby odebrać temu aktowi wszelki rezonans…” (z listu Pankowskiego z 13.04.1962 r.).

Z listu M. Czuchnowskiego do Bednarczyków z 27.06.1963 r.: „Panie Czesławie, Kochana Pani Krysiu, z całego serca, nie macie pojęcia, jak gorąco obojgu dziękuję za tak wielką rozkosz, że zostałem laureatem nagrody imienia Drogiej Pamięci przyjaciela naszego Tadeusza Sułkowskiego”.

Tomik Rdza (1962) Czesława Bednarczyka został zgłoszony do Nagrody przez Tymona Terleckiego. Laureatem w tej edycji został Witold Gombrowicz za Dziennik 1957–1961.

W numerze 968 londyńskich „Wiadomości” ukazała się krótka nota Stefana Legeżyńskiego na piętnastolecie działalności OPiM zatytułowana 15 lat Oficyny Poetów i Malarzy. Tekstowi towarzyszy fotografia przedstawiająca Bednarczyków w pracy przy maszynie drukarskiej. Legeżyński napisał:

Obserwowałem tych 15 trudnych lat autora „Trudnej ziemi”. Stworzył z niczego i właściwie bez niczyjej pomocy stosunkowo dużą drukarnię, która daje znakomite druki. Dwoje ludzi w hali pod łukiem mostu Waterloo, w hali przeraźliwie zimnej, pracowało z zaparciem przez lata. Obecnie sytuacja zmieniła się na lepsze. Hala drukarni Bednarczyków tchnie ciepłem. Maszyny płaskie i linotypy, tylko dwóch współpracowników.

W nocie do czytelników redakcja ogłosiła, że numer styczniowo-lutowy z 1966 r. został wydrukowany w innej drukarni z powodu wysokich kosztów usługi:

Względy kalkulacji finansowej nakazały nam opuszczenie gościnnej Oficyny Poetów i Malarzy Krystyny i Czesława Bednarczyków. Pismo nasze dziękuje im za przyjaźń i pomoc okazaną „Kontynentom”, bez której nasz miesięcznik nie mógłby się ukazywać.

Tego dnia odbyło się spotkanie z Wacławem Kubackim w domu Bednarczyków. Z wpisu w jego dzienniku (Dziennik 1966–1968, Warszawa 1990):

Czesław Bednarczyk opublikował trzy wiersze w miesięczniku „Poezja”: Ogród, Przed zmianą, Bielizna („Poezja” 1968, nr 2).

Program radiowy został przygotowany przez Kazimierza Sułkowskiego.

Polish Poetry Supplement to anglojęzyczna wkładka z przekładami polskiej poezji dołączana do kwartalnika „Oficyna Poetów” i redagowana przez Jana Darowskiego. Ukazało się osiem numerów dodatku, ostatni w 1975 roku (w zeszycie 39. kwartalnika). W pierwszym numerze opublikowano wiersze Andrzeja Bursy, Bogdana Czaykowskiego, Adama Czerniawskiego, Jana Darowskiego, Zbigniewa Herberta, Floriana Śmiei, Wiktoria Woroszylskiego (w przekładzie Darowskiego i Czerniawskiego).

Listę nagrodzonych ogłoszono podczas uroczystego zebrania w siedzibie Polskiego Instytutu Naukowego w Nowym Jorku. Bednarczykowie otrzymali nagrodę za zasługi na polu kultury. W tej kategorii wyróżnienie przyznano również Stanisławowi Gliwie. Nagrody Fundacji dla uczonych, pisarzy, muzyków i plastyków wynosiły po 2500 dolarów każda, dla tłumaczy – po tysiąc. W skład komisji weszli: Jan Fryling, Aleksander Janta, Jerzy Krzywicki, Ludwik Krzyżanowski i Stefan Mierzwa. Nagrodę odebrała Krystyna Bednarczykowa. Zatrzymała się prawdopodobnie u Aleksandra Janty.

Z kroniki kwartalnika (nr 24):

W grudniu 1971 r. Księgarnia urządziła pokaz i sprzedaż wydawnictw Oficyny Poetów i Malarzy. W pierwszym dniu (11.12.71) otwarcia Pokazu odwiedziło Księgarnię ponad 200 osób. Dużo, bardzo dużo jak na Paryż i ilość mieszkających tam Polaków. Wystawa trwała do dnia 1 stycznia 1972 r. I najważniejsze, książki kupowano…

Tego dnia zainaugurowana została w Bibliotece Polskiej w Londynie wystawa rysunków, listów i obrazów olejnych Jacka Malczewskiego. Prace pochodziły z depozytu Fundacji Lanckorońskich. Z tej okazji Oficyna wydrukowała katalog Jacek Malczewski w Azji Mniejszej i w Rozdole z reprodukcjami, opracowany przez Mieczysława Paszkiewicza. Wydawcą katalogu była Fundacja z Brzezia Lanckorońskich. [Kronika kwartalnika]

Krystyna Bednarczykowa była zaproszona jako autorka na dwa wieczory poetyckie. Pierwszy odbył się 25 września w Klubie Międzynarodowej Pracy i Książki. Oprócz niej bohaterem spotkania był Bolesław Taborski, a słowo wstępne wygłosił Lesław M. Bartelski. Drugi wieczór odbył się 26 września w Starej Prochowni. Wzięli w nim udział, poza Bednarczykową, Jan Błoński, Andrej Germanow, Tadeusz Nowak, Milivoj Slaviček, Adam Ważyk, Jerzy Zagórski.

Po Warszawskiej Jesieni Poezji Bednarczykowa pojechała do Kazimierza Dolnego, aby odwiedzić Marię i Jerzego Kuncewiczów.

W liście z 4.05.1977 r. Szymon Laks napisał do Bednarczyków: „[...] ze smutkiem dowiedziałem się z ust Pani o zaszłych u Państwa «wypadkach i kradzieżach», o których przeważnie czytuje się w gazetach, w myśl wygodnej zasady: «to się zdarza u innych, nigdy u nas»” [zob. też list Tadeusza Wyrwy z 8.05.1977].

W grudniowym numerze „Kultury” ukazał się krytyczny artykuł J. Katz-Hewetson dotyczący kwartalnika „Oficyna Poetów”, J. Katz-Hewetson, Jubileusz „Oficyny Poetów” („Kultura” 1978, nr 12). Zob. list S. Laksa z 11.12.1978 r. Bednarczykowie odpowiedzieli na zarzuty w kwartalniku (Pięćdziesiąt, „Oficyna Poetów” 1979, nr 1/52).

Uroczystości odbyły się w Polskim Ośrodku Społeczno-Kulturalnym w Londynie.

Zorganizowane zostały przez Ewę i Stanisława Rusieckich z Konfraterni Artystów Polskich w Wielkiej Brytanii. Słowo wstępne wygłosił Tymon Terlecki, a scenariusz artystyczny wieczoru opracowała Olga Żeromska.

Z listu K. Bednarczykowej do S. Laksa z 26.01.1979: „[…] Już powrót do rzeczywistości, 30 lat załatwione, a więc teraz następne 30. Odgłosy z wieczoru bardzo burzliwe w zachwytach. Wystawa była tak imponująca, że teraz dopiero otworzyła oczy uczestnikom i nam samym. […] Otrzymujemy ciągle listy i telegramy z gratulacjami. Nie wiedzieliśmy, że tylu mamy przyjaciół”.

Wieczór trzydziestolecia OPiM połączony był z jubileuszową wystawą książek.

Wieczór upamiętniający Tadeusza Sułkowskiego odbył się w Instytucie Polskim im. Gen. Sikorskiego. Podczas tego spotkania została ogłoszona rocznicowa Nagroda im. T. Sułkowskiego ufundowana przez Oficynę Poetów i Malarzy.

15 lutego 1981 na posiedzeniu Jury Nagrody im. Tadeusza Sułkowskiego w składzie: Krystyna Bednarczyk, Tymon Terlecki, Kazimierz Sowiński i Czesław Bednarczyk przyznali tę nagrodę w wysokości 100 funtów Jerzemu Ficowskiemu. Nagrodę wręczono w zastępstwie Rafałowi Scharfowi 21 lutego 1981 na wieczorze poświęconym pamięci Tadeusza Sułkowskiego w Instytucie im. gen. Sikorskiego w Londynie. Przemówienie wygłosiła przy tej okazji Krystyna Bednarczykowa. Ficowski nadesłał Bednarczykom list, w którym dziękował za ten zaszczyt i wspominał Sułkowskiego, którego miał okazję poznać osobiście. O przyznaniu nagrody poinformował autora oficjalnym pismem Czesław Bednarczyk listem z 10 marca 1981.

Bednarczykowie wzięli udział w obradach Kongresu, które zostały przerwane ogłoszeniem stanu wojennego 13 grudnia tr. Otrzymali oficjalne, imienne zaproszenie od organizatora. Według porządku obrad Kongresu w piątek 11 grudnia mieli zabrać głos: Jan Białostocki (przewodniczący komitetu org.), Jan J. Szczepański, Andrzej Kijowski, Jacek Woźniakowski, Maria Janion, Bolesław Michałek, Bohdan Korzeniewski, Witold Lutosławski, Mieczysław Porębski oraz Witold Cęckiewicz. W sobotę 12 grudnia: Andrzej Wajda i Jan Błoński, Tadeusz Kantor, Antonina Kłoskowska i Maciej Iłowiecki. Na niedzielę planowano wystąpienia Gustawa Holoubka i Andrzeja Tyszki, Aleksandra Gieysztora, Ryszarda Manteuffla, Stefana Nowaka, Klemensa Szaniawskiego.

W liście do Jerzego Kuncewicza z 3 lutego 1982 r. K. Bednarczykowa napisała: „(…) dwa dni bycia na Kongresie Kultury Polskiej są wspomnieniem wielkim. Nie żałujemy, że mogliśmy razem z organizatorami tego Kongresu przeżyć historyczną chwilę, wielką tragedię polską i zamknięcie historyczne okresu, który już się nie powtórzy”.

Zbiór studiów poezji i prozy, który zdobył nagrodę pisarską Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Londynie w 1984.

Z nekrologu napisanego przez Bednarczyków (“Tydzień Polski” 1983, nr 50):

Kompozytor, pisarz, znakomity tłumacz literatury polskiej na francuski, współpracownik kwartalnika “Oficyna Poetów”, autor szeregu książek wydanych w Oficynie, zmarł w Paryżu w nocy z 10 na 11 grudnia 1983 r.

Publikacja nowych i wcześniej drukowanych wierszy ks. Bonifacego Miązka.

Tomik Obrysowane cieniem (1983) Czesława Bednarczyka został zgłoszony do Nagrody „Wiadomości”. Wyróżnienie otrzymał Marek Nowakowski za zbiór opowiadań Raport o stanie wojennym (tom 2).

Z listu Tadeusza Wyrwy z 30.06.1986 r.: „Bardzo szczerze współczujemy z powodu straty Kubusia. Okrutny los ciągle Państwa dosięga; nie dał się Wam nawet nacieszyć stworzonkiem, które potrafiło dać więcej radości niż ludzie w otaczającym Państwa świecie. Po Kubusiu został śliczny utwór Pana Czesława, który przetrwa nas wszystkich i czym starajcie się Państwo pocieszać.”

Krystyna Bednarczykowa, w imieniu Zarządu Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie, wysłała 5 listopada 1986 r. oficjalną odpowiedź na pismo Wacława Iwaniuka z 15 października, w którym ten zajął stanowisko w konflikcie między ZPPnO a Mają E. Cybulską i przekazał decyzję o swym wystąpieniu ze Związku. List Bednarczykowej był szorstki w tonie. Wypomniała ona Iwaniukowi formę, w jakiej ujął się za Cybulską; pisała: „Demonstracyjne opuszczenie szeregów na znak protestu nie jest najwłaściwsze i chyba nawet szkodliwe, bo rujnuje spoistość garstki pisarzy na obczyźnie, ignoruje czterdziestoletni dorobek Związku i nie najlepiej czci pamięć odeszłych Kolegów”.

Uroczystość wręczenia Nagrody i wieczór pamięci Rudolfa Wegnera odbyły się w POSK w Londynie. Wzięli w niej udział m.in. ks. Tadeusz Sporny, ks. Jerzy Mirewicz, ks. Bonifacy Miązek oraz Irena Rybotycka, córka Wegnera i fundatorka Nagrody. W jury, oprócz fundatorki, zasiedli Józef Garliński, Zdzisław Jagodziński oraz Jerzy Kulczycki. Celem nagrody, wedle słów Rybotyckiej, było „wyróżnienie pisarza za książkę lub całość twórczości, w duchu kultury chrześcijańskiej, za prace pomagające czytelnikowi dobrze oceniać dzisiejsze prądy umysłowe oraz ich wpływy na kształtowanie kultury polskiej”. [Zob. Nagroda Literacka im. Rudolfa Wegnera, red. K. i Cz. Bednarczykowie, Oficyna Poetów i Malarzy, Londyn 1989, s. 21].

Wystawę Oficyna Poetów i Malarzy. Edytorska działalność Krystyny i Czesława Bednarczyków zorganizowało Polskie Towarzystwo Wydawców Książek i Biblioteka Jagiellońska. Scenariuszem wystawy i realizacją zajęli się: Danuta Bromowicz (BJ), Lech Przybylski (Wydawnictwo Literackie) oraz Adam Roliński. Oprawą plastyczną ⎼ Lech Przybylski i Dorota Gromczakiewicz (Wydawnictwo Literackie).

Wystawa Polscy artyści-drukarze na obczyźnie (private i small press) została zorganizowana przez Bibliotekę Narodową i Stowarzyszenie „Wspólnota Polska” w warszawskim Domu Polonii. Scenariusz i folder wystawy przygotował Andrzej Kłossowski. Prezentowane oficyny: Stamperia Polacca Samuela Tyszkiewicza, Tłocznia Władysława Potockiego of Montalk, Oficyna Warszawska na Obczyźnie, Oficyna Stanisława Gliwy, Oficyna Poetów i Malarzy, Officina Typographica Anatola Krakowieckiego, Gabberbocchus Press, Oficyna Franciszka Prochaski, Adastra Press Józefa Bujnowskiego, Sigma Press Stanisława Piaskowskiego, Polander Press Zbigniewa Legutki oraz Sowula & Sowula.

Z folderu wystawy:

Obecna wystawa jest pierwszą, na której jednocześnie pokazano próbki kunsztu i artystycznego smaku aż dwunastu polskich private i small printers z zagranicy. Wszyscy oni prowadzili (prowadzą) oficyny czysto polskie bądź śmiało i wyraźnie akcentujące polskie koneksje.

Tego dnia odbyło się spotkanie z Krystyną i Czesławem Bednarczykami w Sali Czerwonej Pałacu Działyńskich w Poznaniu. Słowo wstępne wygłosił Józef Ratajczak. Organizatorami byli: Biblioteka Kórnicka, Biblioteka Raczyńskich, Stowarzyszenie Pisarzy Polskich, Władze Miasta Poznania oraz Księgarnie Book – Service.

Bednarczykowie otrzymali 45. Nagrodę im. Włodzimierza Pietrzaka za rok 1992 za wieloletnią działalność wydawniczą promującą polski dorobek literacko-artystyczny na emigracji, ufundowaną przez Stowarzyszenie PAX. Uroczystość odbyła się w Klubie im. Włodzimierza Pietrzaka w Warszawie. Wśród laureatów znaleźli się również: Zbigniew T. Wierzbicki (nagroda naukowa), Gustaw Zemła, Florian Dąbrowski (nagrody artystyczne), Stanisław Auguścik (nagroda publicystyczna), Kazimierz Misiaszek, Muzeum Uniwersyteckie KUL im. ks. J. Władzińskiego oraz Henryk Ostach (nagrody specjalne). Przewodniczącym jury był Jerzy Marlewski, a w jego skład weszli: Ryszard Brykowski, Józef Prończuk, Stanisław Słonina, Amelia Szafrańska, Andrzej Tymowski, Tadeusz Żeleźnik.

Wystawa Oficyna Poetów i Malarzy Krystyny i Czesława Bednarczyków w Londynie została zorganizowana w Bibliotece Uniwersytetu Łódzkiego. Zaprezentowano na niej książki Oficyny znajdujące się w zbiorach BUŁ oraz publikacje omawiające jej działalność. Wystawę można było oglądać do końca czerwca tr. Za jej przygotowanie odpowiadał Jacek Kordialik, autor pracy magisterskiej poświęconej Oficynie.

Wystawa mieściła się w auli Książnicy Pomorskiej. Podczas wernisażu można było nabyć książki OPiM. Ekspozycja trwała do 15 czerwca tr. Krystyna Bednarczykowa spędziła wówczas w Polsce niemal miesiąc: wyjechała do Szczecina 27 maja, a wróciła do Londynu 26 czerwca. Pamiątką tego wydarzenia była broszura Andrzeja Kłossowskiego pt. 45 lat Oficyny Poetów i Malarzy z Londynu. Wystawa wydawnictw i druków.

Obchody i uroczystość nadania Sułkowskiemu honorowego obywatelstwa Skierniewic odbywały się od 15 do 18 października 1997 r. W komitecie honorowym znaleźli się m.in.: Jadwiga Górecka, siostra Sułkowskiego, Andrzej Charzewski, wojewoda skierniewicki, Włodzimierz Binder, prezydent Skierniewic. 15 X nastąpiło odsłonięcie tablicy okolicznościowej w miejscu urodzin Sułkowskiego, a 18 X sesja popularnonaukowa Tadeusz Sułkowski – życie i twórczość (referaty wygłosili m.in. Marian Kisiel, Wojciech Ligęza, Krzysztof Ćwikliński). W wydarzeniach wzięła udział Krystyna Bednarczykowa.

Wystawa Oficyna Poetów i Malarzy Krystyny i Czesława Bednarczyków w Londynie odbyła się w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej im. W.S. Reymonta. Była to ekspozycja materiałów ze zbiorów tej biblioteki, Biblioteki Jagiellońskiej i Biblioteki Narodowej. Opracowaniem wystawy oraz katalogu zajęła się Krystyna Szwejda. Za organizację ekspozycji odpowiadały Ewa Pecyna i Katarzyna Kajda.

Tego dnia odbyło się uroczyste otwarcie wystawy Feliks Topolski. Warszawa-Londyn. Sztuka, historia, polityka w Galerii w Pałacu Prezydenckim. Eksponaty pochodziły z Muzeum Narodowego w Warszawie, Zamku Królewskiego w Warszawie, ze zbiorów prywatnych i kolekcji syna artysty, Daniela Topolskiego.

Funkcję tę pełniła do 2010 roku. Redagowała również londyński „Pamiętnik Literacki”. Z listu do M. Pankowskiego z 11.09.2006: „Pamiętnik” staje się dla mnie wznowieniem „Oficyny Poetów”, a tym samym również naszej półwiecznej współpracy.

Tadeusz Chabrowski w liście do Bednarczykowej z 26 grudnia 2005 roku:

To, że teraz stoisz na czele Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie, daje możność grupie kiedyś związanej z „Oficyną Poetów i Malarzy” na ponowne wypłynięcie na powierzchnię. Wszystko wokoło umilkło, nie ma już „Wiadomości” londyńskich, nie ma „Kultury” paryskiej, nie ma „Kontynentów”, przetrwałaś tylko Ty na brzegu jako jaśniejąca Latarnia.

Jubileusz odbył się w Polskim Ośrodku Społeczno-Kulturalnym w Londynie. Za organizację odpowiadał Konsulat Generalny RP w Londynie oraz Związek Pisarzy Polskich na Obczyźnie. Laudację wygłosił Bonifacy Miązek. O twórczości K. Bednarczykowej mówiła Ewa Lewandowska-Tarasiuk. Podczas uroczystości przemawiali też Marian Pankowski oraz Janusz S. Gruchała. [zob. „Pamiętnik Literacki” 2008, t. 36] Z tej okazji zorganizowano również recytację wierszy K. i C. Bednarczyków oraz wystawę druków OPiM i fotografii z ich rodzinnego albumu (ekspozycję przygotowała Alicja Mazur). W skład komitetu honorowego uroczystości weszli: Ryszard Kaczorowski, Tadeusz Kulka, Marzena Schejbal oraz Czesław Maryszczak. Do komitetu organizacyjnego należały: Magdalena Czajkowska, Maria Dowgiel oraz Regina Wasiak-Taylor. Podczas jubileuszu OPiM świętowano też 85. urodziny Krystyny Bednarczykowej.