15 lutego 1981 na posiedzeniu Jury Nagrody im. Tadeusza Sułkowskiego w składzie: Krystyna Bednarczyk, Tymon Terlecki, Kazimierz Sowiński i Czesław Bednarczyk przyznali tę nagrodę w wysokości 100 funtów Jerzemu Ficowskiemu. Nagrodę wręczono w zastępstwie Rafałowi Scharfowi 21 lutego 1981 na wieczorze poświęconym pamięci Tadeusza Sułkowskiego w Instytucie im. gen. Sikorskiego w Londynie. Przemówienie wygłosiła przy tej okazji Krystyna Bednarczykowa. Ficowski nadesłał Bednarczykom list, w którym dziękował za ten zaszczyt i wspominał Sułkowskiego, którego miał okazję poznać osobiście. O przyznaniu nagrody poinformował autora oficjalnym pismem Czesław Bednarczyk listem z 10 marca 1981.

Wieczór upamiętniający Tadeusza Sułkowskiego odbył się w Instytucie Polskim im. Gen. Sikorskiego. Podczas tego spotkania została ogłoszona rocznicowa Nagroda im. T. Sułkowskiego ufundowana przez Oficynę Poetów i Malarzy.

Program radiowy został przygotowany przez Kazimierza Sułkowskiego.

W domu Bednarczyków odbyło się spotkanie towarzyskie z okazji ukazania się 12. numeru kwartalnika „Oficyna Poetów”. Wzięli w nim udział współpracownicy, autorzy i przyjaciele kwartalnika. Zgromadzeni wysłuchali poezji Bogdana Czaykowskiego i Jana Rostworowskiego. Upamiętniono też Kazimierza Wierzyńskiego. Jego wiersze odczytali: Marian Czuchnowski, Bogdan Czaykowski, Jan Darowski, Czesław Bednarczyk, Zdzisław Marek, Jan Rostworowski. [Kronika kwartalnika]

W grudniu 1966 roku zaczęła się wymiana listów między Czesławem Bednarczykiem a Janem Brzękowskim w sprawie wejścia tego drugiego jako wspólnika w Oficynie Poetów i Malarzy. W związku z kłopotami finansowymi Oficyny Czesław Bednarczyk w liście z 6 grudnia poprosił Brzękowskiego o współpracę przy prowadzeniu wydawnictwa i drukarni. Ten w liście z 8 grudnia poprosił o bliższe dane na temat stanu Oficyny, po otrzymaniu odpowiedzi Bednarczyka zadał pytania bardziej szczegółowe i określił swój ewentualny udział na 2000 funtów. 23 grudnia zapowiedział przyjazd do Londynu w celu dopracowania ustaleń. Wizyta doszła do skutku 4 lutego 1967 r.; kilkudniowe rozmowy nie zakończyły się założeniem spółki. Brzękowski wspomógł jednak Bednarczyków kwotą 400 funtów; zapewne była to przyjacielska pożyczka.

Podczas wieczoru autorskiego Jana Brzękowskiego, Mariana Pankowskiego i Kazimierza Sowińskiego ogłoszono laureata drugiej edycji Nagrody literackiej im. Tadeusza Sułkowskiego. Został nim Wacław Iwaniuk. W jury zasiadali: Jan Brzękowski, Adam Czerniawski, Marian Pankowski, Kazimierz Sowiński i Tymon Terlecki. Wieczór został zorganizowany przez Związek Pisarzy Polskich na Obczyźnie i odbył się w Instytucie Historycznym im. gen. Sikorskiego.

W drugą rocznicę śmierci Tadeusza Sułkowskiego odbyło się wręczenie pierwszej Nagrody literackiej im. T. Sułkowskiego ufundowanej przez Bednarczyków (30 funtów). Pierwszym laureatem był Marian Czuchnowski, potem Wacław Iwaniuk, Jan Leszcza, Adam Czerniawski, Jan Darowski, Jerzy Ficowski i Krzysztof Ćwikliński.

W organizacji konkursu doradzał Bednarczykom m.in. Wacław Iwaniuk, nie podając jednak żadnego kandydata do wyróżnienia. W liście z 30.03.1962 r. pisał: „Może rozpisać konkurs w „Wiadomościach” czy innym piśmie. Jest to rzecz jednostronna, ale zrobi przynajmniej zamieszanie, pobudzi poetów do pisania, będzie się o tym mówić. Potem ogłaszać wyniki. Na emigracji nie mamy właśnie tego rodzaju ruchu literackiego. Najwyżej mamy listy w „Wiadomościach”, to wszystko. Tylko nie dawać znów głosować czytelnikom. To kretyński pomysł, uprawiany przez Grydzewskiego. Czytelnikom powinno się rzeczy narzucać, a nie pozwalać opiniować”.

Bednarczykowie zwrócili się również do Mariana Pankowskiego z prośbą o wytypowanie poety, który powinien zostać nagrodzony. Pankowski wskazał Czuchnowskiego, tak uzasadniając swój wybór: „Jest takim samym nieliczącym się z opinią samotnikiem, jakim był śp. Sułkowski. Nikt się nim nie zajmuje, bo dla młodych już za stary, starzy zaś mają swoich Wierzyńskich... Wydaje mi się, że uhonorowanie Czuchnowskiego byłoby gestem niekonformistycznym, przydzielenie zaś nagrody komuś z „paczki” mogłoby odebrać temu aktowi wszelki rezonans…” (z listu Pankowskiego z 13.04.1962 r.).

Z listu M. Czuchnowskiego do Bednarczyków z 27.06.1963 r.: „Panie Czesławie, Kochana Pani Krysiu, z całego serca, nie macie pojęcia, jak gorąco obojgu dziękuję za tak wielką rozkosz, że zostałem laureatem nagrody imienia Drogiej Pamięci przyjaciela naszego Tadeusza Sułkowskiego”.