Oficyna Poetów i Malarzy

<p>
<span style="background: yellow;">Do ew. uzupełnienia</span><span style="background: yellow;">/usunięcia</span><span style="background: yellow;">. W liście Haliny Świdzińskiej z </span><span style="background: yellow;">16.07.1984 pojawia si</span><span style="background: yellow;">ę wzmianka o problemach żołądkowych Krystyny Bednarczykowej i związanej z nimi operacji</span><span style="background: yellow;"> („</span><span style="background: yellow;">Cieszę się, że poprawa po operacji szybko postępuje. Ale na przyszłość proszę nie najadać się wieczorem. Fatalnie dla żołądka nic nie jeść cały dzień, a wlewać w siebie morze kawy. Mam nadzieję, że ułoży Pani bardziej racjonalny system odżywiania się</span><span style="background: yellow;">”)</span><span style="background: yellow;">.</span>
</p>

<p>
Z nekrologu napisanego przez Bednarczyków (“Tydzień Polski” 1983, nr 50):
</p>
<blockquote>
Kompozytor, pisarz, znakomity tłumacz literatury polskiej na francuski, współpracownik kwartalnika “Oficyna Poetów”, autor szeregu książek wydanych w Oficynie, zmarł w Paryżu w nocy z 10 na 11 grudnia 1983 r.
</blockquote>

<p>
Tomik <span style="font-style: italic;">Z religijnych </span><span style="font-style: italic;">zamyśleń</span><span style="font-style: italic;"> </span>(1982) Czesława Bednarczyka został zgłoszony do Nagrody „Wiadomości”. Laureatką została Zofia Kozarynowa (za <span style="font-style: italic;">Sto lat. Gawęda o kulturze środowiska</span>).
</p>

Zbiór studiów poezji i prozy, który zdobył nagrodę pisarską Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Londynie w 1984.

Warszawska Niezależna Oficyna Poetów i Malarzy zaczęła działać w ramach podziemnego wydawnictwa Przedświt. Jej pomysłodawcą był Jarosław Markiewicz. Plon wydawniczy WNOPiM to 29 tomików poezji i prozy poetyckiej (Tomasz Jastrun, Anka Kowalska, Ryszard Krynicki, Ewa Lipska, Grzegorz Przemyk, Jarosław Marek Rymkiewicz, Barbara Sadowska). Swoją działalnością WNOPiM miała nawiązywać do londyńskiej, emigracyjnej Oficyny Bednarczyków.

(Wydawnictwo Przedświt. Historia i ludzie, Stowarzyszenie Wolnego Słowa, Warszawa 2018)

Bednarczykowie wzięli udział w obradach Kongresu, które zostały przerwane ogłoszeniem stanu wojennego 13 grudnia tr. Otrzymali oficjalne, imienne zaproszenie od organizatora. Według porządku obrad Kongresu w piątek 11 grudnia mieli zabrać głos: Jan Białostocki (przewodniczący komitetu org.), Jan J. Szczepański, Andrzej Kijowski, Jacek Woźniakowski, Maria Janion, Bolesław Michałek, Bohdan Korzeniewski, Witold Lutosławski, Mieczysław Porębski oraz Witold Cęckiewicz. W sobotę 12 grudnia: Andrzej Wajda i Jan Błoński, Tadeusz Kantor, Antonina Kłoskowska i Maciej Iłowiecki. Na niedzielę planowano wystąpienia Gustawa Holoubka i Andrzeja Tyszki, Aleksandra Gieysztora, Ryszarda Manteuffla, Stefana Nowaka, Klemensa Szaniawskiego.

W liście do Jerzego Kuncewicza z 3 lutego 1982 r. K. Bednarczykowa napisała: „(…) dwa dni bycia na Kongresie Kultury Polskiej są wspomnieniem wielkim. Nie żałujemy, że mogliśmy razem z organizatorami tego Kongresu przeżyć historyczną chwilę, wielką tragedię polską i zamknięcie historyczne okresu, który już się nie powtórzy”.

W numerze 10. „Nowych Książek” ukazał się wywiad Andrzeja Ziembickiego z Krystyną i Czesławem Bednarczykami. Nosił tytuł Opium.

15 lutego 1981 na posiedzeniu Jury Nagrody im. Tadeusza Sułkowskiego w składzie: Krystyna Bednarczyk, Tymon Terlecki, Kazimierz Sowiński i Czesław Bednarczyk przyznali tę nagrodę w wysokości 100 funtów Jerzemu Ficowskiemu. Nagrodę wręczono w zastępstwie Rafałowi Scharfowi 21 lutego 1981 na wieczorze poświęconym pamięci Tadeusza Sułkowskiego w Instytucie im. gen. Sikorskiego w Londynie. Przemówienie wygłosiła przy tej okazji Krystyna Bednarczykowa. Ficowski nadesłał Bednarczykom list, w którym dziękował za ten zaszczyt i wspominał Sułkowskiego, którego miał okazję poznać osobiście. O przyznaniu nagrody poinformował autora oficjalnym pismem Czesław Bednarczyk listem z 10 marca 1981.

Tomik Rodzaje niezgodności (1979) Czesława Bednarczyka został zgłoszony do Nagrody przez Wacława Iwaniuka. Laureatem w tej edycji został Tadeusz Konwicki za Małą apokalipsę. Iwaniuk uzasadnił swój wybór tymi słowami:

Bednarczyk, realista w ujmowaniu świata, wypracował swój własny język poetycki, zbliżony do powszechnie dziś używanego w nowoczesnej poezji, ale o właściwych mu stylistycznych i gramatycznych niuansach. W ramach tych wiersz jego krystalizuje się naturalnie, bez dygresyjnych załamań i literackich nadbudówek, a jeśli nagle zjawia się metafora, jest ona jasna i funkcjonalna. 

[Od Herberta do Herberta. Nagroda „Wiadomości” 1958–1990, oprac. i przedm. S. Kossowska, Londyn 1993, s. 286]

Wieczór upamiętniający Tadeusza Sułkowskiego odbył się w Instytucie Polskim im. Gen. Sikorskiego. Podczas tego spotkania została ogłoszona rocznicowa Nagroda im. T. Sułkowskiego ufundowana przez Oficynę Poetów i Malarzy.