Oficyna Poetów i Malarzy

W grudniu 1966 roku zaczęła się wymiana listów między Czesławem Bednarczykiem a Janem Brzękowskim w sprawie wejścia tego drugiego jako wspólnika w Oficynie Poetów i Malarzy. W związku z kłopotami finansowymi Oficyny Czesław Bednarczyk w liście z 6 grudnia poprosił Brzękowskiego o współpracę przy prowadzeniu wydawnictwa i drukarni. Ten w liście z 8 grudnia poprosił o bliższe dane na temat stanu Oficyny, po otrzymaniu odpowiedzi Bednarczyka zadał pytania bardziej szczegółowe i określił swój ewentualny udział na 2000 funtów. 23 grudnia zapowiedział przyjazd do Londynu w celu dopracowania ustaleń. Wizyta doszła do skutku 4 lutego 1967 r.; kilkudniowe rozmowy nie zakończyły się założeniem spółki. Brzękowski wspomógł jednak Bednarczyków kwotą 400 funtów; zapewne była to przyjacielska pożyczka.

Z listu Mariana Pankowskiego do Czesława Bednarczyka z 2.08.1966 r.:

Kwartalnikiem Oficyny, pod każdym względem udanym, ucieszyłem się szczerze. Pomyślałem: nareszcie pismo po prostu literackie.

Komentarz w „Środzie Literackiej” (dodatku do „Dziennika Polskiego i Dziennika Żołnierza”) z 1.06.1966 r.:

Wydawnictwo podjęte przez Czesława i Krystynę Bednarczyków, zasłużonych wydawców wielu tomów poezyj i urodzonych poetów [...] jest znowu pierwszorzędnym sukcesem wydawniczym.

Dwadzieścia kilka dużych, dwułamowych stron „Oficyny Poetów” jest ciekawiej i lepiej zredagowanych treściowo i graficznie od miesięcznika „Poezja” ukazującego się od grudnia ub.r. w Warszawie.

W nocie do czytelników redakcja ogłosiła, że numer styczniowo-lutowy z 1966 r. został wydrukowany w innej drukarni z powodu wysokich kosztów usługi:

Względy kalkulacji finansowej nakazały nam opuszczenie gościnnej Oficyny Poetów i Malarzy Krystyny i Czesława Bednarczyków. Pismo nasze dziękuje im za przyjaźń i pomoc okazaną „Kontynentom”, bez której nasz miesięcznik nie mógłby się ukazywać.

Wieczór poetycki odbył się w Bibliotece Polskiej w Londynie. Zaproszonymi twórcami byli: Krystyna Bednarczykowa, Marta Reszczyńska-Stypińska, Andrzej Busza i Jan Darowski (nieobecny). Utwory Bednarczykowej i Darowskiego recytowała Teresa Nowakowska. Wprowadzenie do twórczości Buszy i Darowskiego wygłosił Adam Czerniawski. Wieczór poprowadził Zbigniew Grabowski.

Wydarzenie to było zwieńczeniem serii wieczorów autorskich „Kontynentów”.

W numerze 968 londyńskich „Wiadomości” ukazała się krótka nota Stefana Legeżyńskiego na piętnastolecie działalności OPiM zatytułowana 15 lat Oficyny Poetów i Malarzy. Tekstowi towarzyszy fotografia przedstawiająca Bednarczyków w pracy przy maszynie drukarskiej. Legeżyński napisał:

Obserwowałem tych 15 trudnych lat autora „Trudnej ziemi”. Stworzył z niczego i właściwie bez niczyjej pomocy stosunkowo dużą drukarnię, która daje znakomite druki. Dwoje ludzi w hali pod łukiem mostu Waterloo, w hali przeraźliwie zimnej, pracowało z zaparciem przez lata. Obecnie sytuacja zmieniła się na lepsze. Hala drukarni Bednarczyków tchnie ciepłem. Maszyny płaskie i linotypy, tylko dwóch współpracowników.

Podczas wieczoru autorskiego Jana Brzękowskiego, Mariana Pankowskiego i Kazimierza Sowińskiego ogłoszono laureata drugiej edycji Nagrody literackiej im. Tadeusza Sułkowskiego. Został nim Wacław Iwaniuk. W jury zasiadali: Jan Brzękowski, Adam Czerniawski, Marian Pankowski, Kazimierz Sowiński i Tymon Terlecki. Wieczór został zorganizowany przez Związek Pisarzy Polskich na Obczyźnie i odbył się w Instytucie Historycznym im. gen. Sikorskiego.

Tomik Rdza (1962) Czesława Bednarczyka został zgłoszony do Nagrody przez Tymona Terleckiego. Laureatem w tej edycji został Witold Gombrowicz za Dziennik 1957–1961.

W liście K. Sowińskiego do Cz. Bednarczyka z 6.02.1963 r. widnieje informacja o tym, że pożar wybuchł właśnie zimą 1963 roku: […] dowiaduję się z wczorajszego „Dziennika” o Waszej kraksie. Serdecznie Wam współczuję. Mam nadzieję, że macie się gdzie podziać (na parterze) i że z kolei nie zmarzniecie ani nie ulegniecie powodzi.

W liście do W. Iwaniuka z 22.03.1963 r. Cz. Bednarczyk napisał: „Z ważniejszych wydarzeń: spaliła nam się chałupa. Poza tym nuda. Nic nowego w literaturze”.