Oficyna Poetów i Malarzy

Tego dnia ukazał się pierwszy numer tygodnika „Kronika” redagowanego i wydawanego przez Bolesława Świderskiego dzięki wsparciu służb PRL. W zeszycie tym zamieszczono artykuł Czesława Dobka pt. Tam, gdzie drukuje się „Kronika”. Krystyna i Czesław Bednarczykowie. W stopce pierwszego zeszytu widniał m.in. taki zapis: „Typesetting and make up by White Eagle Press Ltd.; Printed by Poets’ and Painters’ Press”. Wzmianka o drukarni Bednarczyków zniknęła ze stopki w numerze 12. z 23 marca 1963 r.

W drugą rocznicę śmierci Tadeusza Sułkowskiego odbyło się wręczenie pierwszej Nagrody literackiej im. T. Sułkowskiego ufundowanej przez Bednarczyków (30 funtów). Pierwszym laureatem był Marian Czuchnowski, potem Wacław Iwaniuk, Jan Leszcza, Adam Czerniawski, Jan Darowski, Jerzy Ficowski i Krzysztof Ćwikliński.

W organizacji konkursu doradzał Bednarczykom m.in. Wacław Iwaniuk, nie podając jednak żadnego kandydata do wyróżnienia. W liście z 30.03.1962 r. pisał: „Może rozpisać konkurs w „Wiadomościach” czy innym piśmie. Jest to rzecz jednostronna, ale zrobi przynajmniej zamieszanie, pobudzi poetów do pisania, będzie się o tym mówić. Potem ogłaszać wyniki. Na emigracji nie mamy właśnie tego rodzaju ruchu literackiego. Najwyżej mamy listy w „Wiadomościach”, to wszystko. Tylko nie dawać znów głosować czytelnikom. To kretyński pomysł, uprawiany przez Grydzewskiego. Czytelnikom powinno się rzeczy narzucać, a nie pozwalać opiniować”.

Bednarczykowie zwrócili się również do Mariana Pankowskiego z prośbą o wytypowanie poety, który powinien zostać nagrodzony. Pankowski wskazał Czuchnowskiego, tak uzasadniając swój wybór: „Jest takim samym nieliczącym się z opinią samotnikiem, jakim był śp. Sułkowski. Nikt się nim nie zajmuje, bo dla młodych już za stary, starzy zaś mają swoich Wierzyńskich... Wydaje mi się, że uhonorowanie Czuchnowskiego byłoby gestem niekonformistycznym, przydzielenie zaś nagrody komuś z „paczki” mogłoby odebrać temu aktowi wszelki rezonans…” (z listu Pankowskiego z 13.04.1962 r.).

Z listu M. Czuchnowskiego do Bednarczyków z 27.06.1963 r.: „Panie Czesławie, Kochana Pani Krysiu, z całego serca, nie macie pojęcia, jak gorąco obojgu dziękuję za tak wielką rozkosz, że zostałem laureatem nagrody imienia Drogiej Pamięci przyjaciela naszego Tadeusza Sułkowskiego”.

W maju 1961 Pankowski przedstawił listownie Bednarczykom propozycję książkowego wydania przekładu dwóch cyklów wierszy Leśmiana: Pieśń przemądrzałej Wasylisy i Księżycowe upojenie w swoim przekładzie. Wcześniej ukazały się one w „Wiadomościach” nr 44/1960, s. 1. Bednarczykowie podjęli się tego bibliofilskiego wydania i 12 listopada 1961 Pankowski dziękował im za nadesłane gotowe tomy. (Korespondencja, praca magisterska Edyty Cybińskiej).

<p>
20 czerwca 1959 r. Rada Rzeczypospolitej Polskiej wybrała Czesława Bednarczyka na członka Głównej Komisji Skarbu Narodowego RP. Pierwsze konstytuujące zebranie członków Głównej Komisji Skarbu Narodowego RP miało się odbyć 28.06.1959 r. (43, Eaton Place, Londyn) [z listu Antoniego Pająka, Prezesa Rady Ministrów i Ministra Skarbu, do Czesława Bednarczyka, z 22.06.1959 r.)
</p>

W liście z 1 kwietnia Melchior Wańkowicz potwierdził, że otrzymał swoją książkę wydaną przez Oficynę Poetów i Malarzy. Chwalił pracę Bednarczyków: „… pragnę Panu wyrazić uczucie głębokiej wdzięczności za tak estetycznie, tak szybko i z takim pietyzmem dla próśb autora wydaną książkę. Jest światło przy wersetach, którego zwykle przy składaniu skąpią, słowa cudzoziemskie kursywą, odnośniki dobrze dobranym pismem, inicjały, strony szmucowe oddzielające części, dobrze postawione tytuły rozdziałów i przede wszystkim piękna czcionka”. W tymże liście narzekał na liczne błędy druku: „Szkoda, że tak dobre graficznie postawiona książka jest jak piękna twarz, którą szpeci ospa”.

W liście z 30 czerwca 1953 r. Melchior Wańkowicz zaproponował Czesławowi wydanie książki Polacy i Ameryka (tytuł i zakres ustalono w następnych listach, książka wyszła w kwietniu 1954 r.)

Bednarczykowie otrzymali Nagrodę Polskich Oddziałów Wartowniczych przy armii amerykańskiej w Niemczech. Wśród laureatów znaleźli się Samuel Tyszkiewicz (pierwsza nagroda), Stanisław Gliwa, Franciszek Prochaska, Anatol Girs, Bohdan Gajewicz. Wręczenie nagród odbyło się w sali odczytowej Instytutu im. gen. Sikorskiego w Londynie. Uroczystość była połączona z wystawą prac Oficyny Florenckiej Samuela Tyszkiewicza. Przewodniczącym jury był Stanisław Stroński, ówczesny prezes Związku Pisarzy na Obczyźnie. Głos zabrali również Józef A. Teslar oraz Tymon Terlecki, który w swoim przemówieniu Polska piękna na obcej ziemi powiedział: „Przyznając jej to miejsce [drugie po Tyszkiewiczu – przyp. JW], chcieliśmy uwieńczyć wielki wysiłek tworzenia książki pięknej w kształcie i wartościowej w treści, wysiłek oparty na samouctwie dokonany w trudnych warunkach życia wychodźczego. Chcieliśmy dać niejako społeczne potwierdzenie ambicji, zapobiegliwości, pracowitości twórcy Oficyny Poetów i Malarzy Czesława Bednarczyka [...]. Wydawnictwa jego Oficyny mają swój własny charakter. Stosują prostą a szczęśliwą receptę, łącząc twórczość pisaną z twórczością plastyczną, utwory pisarzy i utwory plastyków, niekiedy związane ze sobą tematem, częściej tylko współistniejące w gościnnym objęciu jednej książki” [Dodatek Tygodniowy „Ostatnich Wiadomości” 1953, R. VI, nr 23].